Tweede en laatste zwangerschapstrimester

Het verlies van Jonah is groot, maar ons kleine mannetje heeft ons ook zo veel moois gebracht. En die mooie reis heb ik al een groot gedeelte met je gedeeld tijdens mijn update over het eerste trimester van mijn zwangerschap, vandaag deel ik het tweede en helaas laatste trimester vol bijzondere herinneringen.

In mijn vorige artikel over Jonah (De eerste weken na het verlies van Jonah) vertelde ik mijn struggles met dit artikel. Het was nagenoeg af, het aantal weken van het tweede trimester was bijna om, en stond klaar om gepubliceerd te worden tijdens onze vakantie naar Zwitserland. Een vakantie die er nooit zou komen want de bevalling kwam onverhoopt vroegtijdig op gang.
Omdat onze reis naar een kindje, onze Jonah, heel verdrietig eindigde wil niet zeggen dat de enige gedachtes aan hem en het enige gevoel verdriet is. We hebben veel mooie momenten met hem beleefd.

Week 14. Op donderdag ben ik voor het eerst naar Prenatal gegaan, eerste keer dat ik hier voor mezelf naartoe ging. Ik ging met Mama om te kijken voor een kinderwagen. Helaas hebben we niet echt wat kunnen vinden maar ik kon wel het bedje voor het eerst in het echt zien. Ik kocht alleen een klein beige mutsje en haalde de gratis baby box op. Daarna was het aftellen tot de volgende dag 15.00u: de geslachtsecho!
Vrijdag 29 mei was zo’n speciale dag! De geslachtsecho stond gepland en Twan mocht hier gelukkig ook bij aanwezig zijn. Ik vond het met name spannend om te zien of alles nog steeds goed gaat. En nu we weten dat het een jongetje is kunnen we ons plotseling ook veel meer een voorstelling van hem maken. Ons stoere mannetje!
Op zaterdag fietste ik naar de Baby-Dump omdat ik waarschijnlijk wel wist welke kinderwagen ik wilde en er een Pinksteren-actie was. Op maandag ging ik nogmaals kijken omdat ik toch weer aan het twijfelen was gebracht maar dit bleek nergens voor nodig. Dus eenmaal thuis bestelde ik de kinderwagen en op dinsdag werd hij bezorgd en pakte ik deze samen met Mama uit. We krijgen dit prachtige cadeau namelijk van haar. Het is de EGG kinderwagen, lekker compact, handzaam en rijdt heerlijk, ideaal voor zo’n mini als ik met 1.62m.
Woensdag was de laatste dag van deze week en op 3 juni maakten we dan ook wereldkundig dat we een kindje mogen verwachten. Mijn inboxen ontploffen en we voelden ons een soort van mega jarig. Echt heel bijzonder!

Week 15. Een rustigere week waarin we vooral veel stappen maakten voor zijn kamertje. Dit bestond voornamelijk uit het leegmaken van mijn kantoor, langzaam maar zeker wordt de kamer leger en leger en kan het leuke werk gaan beginnen.
Op dinsdag had ik een controle bij de verloskundige en mocht ik weer even naar zijn hartje luisteren. Dit is echt het mooiste geluid ter wereld! Ik filmde het uiteraard weer voor Twan want hij mag niet mee naar de afspraken. Daarnaast kreeg ik formulieren mee voor de 20 weken echo en bespraken we mijn bloedresultaten: alles was helemaal in orde.

Week 16. Deze week startte met een bezoekje aan de huisarts. Het was een klein weekje rustig geweest met betrekking tot de gordelroos rond mijn oog maar het vlamde nu op aan de andere kant. Daarnaast had ik ook pijn aan mijn schouder: hoort er gewoon bij zei de verloskundige. De huisarts dacht daar anders over en ik blijk een slijmbeursontsteking in mijn schouder te hebben. Vanwege de zwangerschap doen ze hier nu liever niets aan. Verder heb ik nog steeds elke dag extreem veel hoofdpijn dus we pakken voldoende rust. We want de baby, Hope en ik rusten samen goed uit.
Verder ontdek ik kersen, niet zomaar kersen maar kersen uit Deurne van familie van Twan. Twan fietst speciaal ‘even’ voor me op en neer om ze te halen. Geen augurk met slagroom voor mij als craving maar kersen!

Week 17. Eindelijk lijkt er wat meer rust te komen in mijn lichaam. De dagelijkse hoofdpijn aanvallen maken nu plaats voor af en toe hoofdpijn, nog steeds helaas wel dagelijks. Ook ben ik wat minder moe en kan ik daardoor wat meer werk gaan verzetten met de kijk op de babykamer en welke spulletjes we willen gaan kopen. Mijn online wishlists puilen uit!
Ook was het deze week Vaderdag. Helaas kon ik papa niet zien maar opa wel. Ik wilde zo graag met hem en mijn zwangere buikje op de foto dat ik voor het allereerst sinds mijn zwangerschap de Corona maatregelen compleet vergat. En ik niet alleen, de hele familie inclusief opa ook. Het was pas de dag later dat ik me dit realiseerde. Maar deze foto is onbetaalbaar.

Week 18. Heb nu niet meer dagelijks 24/7 die extreme hoofdpijn en enkel zo nu en dan als ik teveel gedaan heb. Deze week stond in het teken van de babykamer. Zo wilde ik een leuke plantenbak van Kwantum om daar boekjes en wat speelgoed in op te bergen. Dat ding was wel wat groot op de fiets want we kochten ook nog plankjes en allerlei spulletjes bij Ikea. Verder nam ik kleurstaaltjes mee om de kleur in de babykamer te bepalen en kocht ik nog wat houten speelgoed bij de kringloop wat ik lekker aan het opknappen ben. Mijn buik maakt een groeispurt deze week, of beter gezegd de baby maakt een groeispurt!

Week 19. Eindelijk verven we, of beter gezegd verft Twan, de grijze muur van mijn kantoor beige. Ik heb een enorme beige tik en had al in het prille begin van de zwangerschap vastgelegd dat ik qua kleertjes, accessoires en de kamer alles lekker neutraal wilde. Vind het simpelweg heerlijk rustig allemaal. Twan en ik willen alles perfect voor de baby dus de muur is twee keer gedaan. Een leek zou hebben gezegd dat het met één laagje al perfect was maar ag. Alleen het allerbeste voor jou! Daarnaast stopte ik heel wat uurtjes in het zoeken van dé perfecte linnenkast om uiteindelijk te ontdekken dat ik deze niet kon vinden. Twan vond dat de kast naast mooi toch ook praktisch moest zijn. Toen ik mijn oog liet vallen op een kast met schoenen lade was praktisch daarnaast ook nog eens super mooi!
(Het was niet echt een schoenen lade.. ik maakte dat er vooral van..)
Op de verjaardag van Opa (93), 4 juli, voelde ik de baby écht duidelijk bewegen. Daarvoor voelde ik al een tijdje ‘plopjes’ maar dit was echt heel erg duidelijk. Op maandag avond terwijl hij weer dansjes aan het maken was zag ik zelfs een ‘plop’ vanaf de buitenkant. Precies aan de kant waar mijn placenta niet ligt voel ik je nu regelmatig. Mega bijzonder!
Later deze week stond iets heel belangrijks op de planning: de 20 weken echo! Wat vond ik dit spannend! Ruim drie kwartier mochten Twan en ik naar je kijken kijken om vervolgens te horen dat alles in orde is. Er kwam langzaam maar zeker heel wat ontlading bij mij, merkte dat het toch veel met me gedaan had de weken ervoor.

Week 20. Dan heb je plots de 20 weken echo gehad, de 20 weken ook echt aangetikt en dan ben je plotseling op de helft. Wow wat gaat dit snel! Ongelooflijk!
Op zaterdag gingen we met Twan zijn vader de kast bij Ikea halen en hebben we hem in de middag nog in elkaar gezet. Tijdens het wachten bij Ikea liet ik Twan zijn vader het profiel van de baby zien op de echo foto’s, we denken dat de baby erg op Twan lijkt. Die zondag was ik bij mama in de tuin en maakte ze wat foto’s van mijn buikje die mooi aan het groeien is.
Op dinsdag had ik weer een controle bij de verloskundige en ook daar was alles goed en mocht ik weer fijn naar je hartje luisteren.

Week 21. Deze week was erg rustig en was ik met name druk aan het werk. Op vrijdagavond besloten we spontaan een auto te huren om vervolgens op zaterdag met z’n tweetjes naar zee te rijden. Hope bleef bij mijn moeder, ik wil ook voor haar graag een autostoeltje kopen als we zo ver gaan rijden. Autorijden is een dingetje (sinds mijn rijbewijs 6 jaar geleden amper gedaan) maar ik besloot de eerste twee uur te rijden en dit ging eigenlijk prima. Ook op de terugweg heb ik nog een stuk gereden. Wel merk ik dat mijn buik steeds vaker pijn doet, evenals mijn rug. Contact met de verloskundige verteld me dat dit er allemaal bijhoort, bandenpijn zeggen ze. Mijn buik voelt hard en gespannen als ik kleine dingen doe.

Week 22. Op 24 juli zijn Twan en ik alweer 11 jaar samen maar we hebben dit niet echt gevierd.
Een vriendin van mij komt langs en zij is 3 weken langer zwanger, ook van een jongetje. De jongens hebben elkaar nu voor het eerst ontmoet!
Verder was dit een rustig weekje waarin ik vooral veel op internet surf naar de leukste baby items.
Later die week komt een andere vriendin uit Delft ook nog even op de koffie.
Ik merk dat ik nog meer rust moet pakken, voel dat mijn lichaam dat nodig heeft. Bij hele simpele handelingen krijg ik harde buiken. De verloskundige geeft opnieuw aan dat dit erbij hoort en ik maar een paracetamol en een warme kruik moet nemen. Nu houd ik niet van medicijnen dus ik neem geen paracetamol en pak in plaats daarvan voldoende rust. De kruik zie ik ook niet zo zitten omdat je tijdens je zwangerschap niet te warm mag douchen, wil niet die warme kruik tegen hem aanleggen dus ik besluit er zoveel mogelijk doorheen te slapen.

Week 23. Op de eerste dag van deze week, donderdag, krijg ik de 22 weken prik en daarna hebben we een kennismaking bij het kinderdagverblijf. Twan stelt heel veel vragen en ik merk dat ik wat suf ben, wellicht van het prikje. We hebben een goed gevoel bij het kinderdagverblijf!
Op vrijdag fietsen we naar vrienden van Twan die 10 weken eerder dan ons hun tweede kindje verwachten. Dit is wel allemaal weer wat veel lichamelijk dus behalve deze dingen heb ik weinig ondernomen, of zeg maar gerust praktisch niets.
Verder bel ik op maandag wéér de verloskundige met klachten over mijn buik. Het hoort erbij wordt me weer verteld maar ik sta erop dat ik nu toch echt gezien wordt. Die dinsdag (11 augustus) willen we namelijk op vakantie vertrekken en dat zou de dag zijn dat ik mijn reguliere controle zou hebben. Het advies van de verloskundige is om mijn controle met 3 (!) weken op te schuiven maar na lang aandringen mag ik toch vrijdag 7 augustus even langskomen. Het is totaal niet van harte want er wordt me direct verteld dat ik daarna wél strikt om het aantal aanbevolen weken moet komen. Ik was geïrriteerd want ik kom maar 3 werkdagen eerder én heb bovendien inmiddels al enkele weken klachten die niet gehoord worden.
Dinsdag is een hele speciale dag want dan gaan Twan en ik naar het stadhuis en regelen we officieel de achternaam: Peters! De baby is nu officieel erkend! Dit was zo speciaal en hier keek ik al weken naar uit. Daarna zijn we nog even de Bijenkorf binnen gelopen omdat ik een ringetje wilde passen die ik wil kopen als symbool voor de zwangerschap en symbool voor ons mannetje. Besluit dit dan nog even niet te kopen i.v.m. het warme weer en dat ik bang ben dat mijn vingers daardoor wat dikker zijn.
We willen volgende week naar Zwitserland op vakantie maar weten het nog niet zeker vanwege die harde buiken en rugpijn. We twijfelen en boeken nog maar niets, eerst op controle bij de verloskundige.

Week 24. Ik schreef mijn wekelijkse berichtjes altijd aan het einde van de week.. Helaas weet ik dan ook nu al dat dit mijn allerlaatste weekverslag zal zijn met Jonah nog in mijn buik.
Op 6 augustus vertel ik nog blij aan Twan dat we de magische 24 weken grens hebben gehaald, vanaf dat moment ben je in principe levensvatbaar. En ook op deze dag voelt Twan hem voor het eerst schoppen in mijn buik. Een magisch, bijzonder en achteraf ook heel verdrietig moment. Dit zal de eerste en tegelijkertijd de laatste keer zijn dat Twan Jonah zal voelen bewegen. Ik heb vanaf 4 juli t/m 7 augustus Jonah regelmatig mogen voelen en het zelfs één keer op film weten vast te leggen. Iedere avond schopte hij vrolijk en ik kon zelfs al contact met hem maken. Vaak als ik mijn hand of arm op mijn buik had liggen dan trapte hij er zachtjes tegenaan.
Op 7 augustus, toen ik eindelijk bij de verloskundige mocht langskomen voor mijn klachten, stuurde ze me direct door naar het ziekenhuis vanwege een verkorte baarmoederhals, ook was zijn hartslag erg laag. Als ik eerder gezien was had het verloop van mijn zwangerschap en Jonah’s leven er mogelijk heel anders uit kunnen zien.
In het ziekenhuis volgde nog meer onderzoeken en in de avond hoorde we dat we een verhoogde kans hadden dat Jonah diezelfde week nog geboren zou worden maar ook heel veel kans van niet. We hielden goede hoop want ik liep al weken met die klachten rond (wat telkens werd weggewuifd) dus hoopte dat die baarmoederhals ook al langer verkort was en op dit niveau nog even zou blijven zitten. Ik maakte die avond nog een laatste buik foto in de spiegel want het was die week tijd voor mijn maandelijkse buik-foto. Deze voelt voor mij vrij heftig dus deel ik liever niet in dit artikel maar ik kan je vertellen dat mijn buik deze maand flink gegroeid was.
Op die avond voelde ik Jonah voor het laatst schoppen terwijl mijn moeder en een vriendin bij me op bezoek waren.
Op zaterdag 8 augustus wees een suikertest uit dat Jonah ‘gewoon’ wat groter was, op dat gebied was er niets aan de hand. De baarmoederhals bleek zaterdag in de namiddag onveranderd dus we gingen weer met z’n drietjes naar huis nadat ik aan had gedrongen nog even zijn hartje te mogen horen.
Sinds het onderzoek in het ziekenhuis die vrijdag had ik onwijs veel pijn in mijn rug en nog steeds die harde buiken. Dit hoorde erbij werd ons verteld en op deze manier zijn we naar huis gegaan zonder verdere informatie.
Zaterdagavond, zondag én maandag bleef ik dezelfde pijn aanvallen houden als in het ziekenhuis. Maar aangezien ze aan hadden gegeven dat dit erbij hoorde maakte we ons niet zo’n zorgen. Al weken had ik harde buiken dus mijn baarmoederhals was vast al langer verkort en de extra rugpijn was pas ontstaan tijdens het onderzoek. Ze hadden vast de bekkenbodem flink getriggerd dachten we.
Little did we know dat ik waarschijnlijk al lang weeën had sinds die vrijdag en dus met weeën naar huis ben gestuurd.
Toen op maandag avond de pijn heftiger werd zijn we terug naar het ziekenhuis gegaan. Net op het nippertje want een uur en een kwartier na de aankomst in het ziekenhuis werd Jonah geboren om 22.17u.

Ons lieve mooie mannetje Jonah.

Doordat hij zo lekker gegroeid was, was mijn baarmoederhals te zwak geworden waardoor hij veel te vroeg geboren is.
De dag dat we hem mochten ontmoeten was direct ook de dag dat we al afscheid van hem moesten nemen.
We hadden zoveel dromen met hem en over hem, hij was zo welkom!

Samen met onze familie maakte we de dagen hierna verder kennis met hem. We namen Jonah mee naar huis en maakte gebruik van de watermethode. Hierdoor hebben we veel foto’s van hem kunnen maken en hem bij ons kunnen houden tot de crematie.

Baby loss awareness week

De maand oktober is de maand van de zwangerschap- en kinderverlies bewustwording internationaal, maar van 9 t/m 15 oktober is het baby loss awareness week. Er heerst nog steeds een groot taboe op dit onderwerp terwijl het meer voorkomt dan je denkt. Van alle zwangerschappen eindigt 1 op de 4 niet met een gelukkige baby in de armen van de ouders. Denk hierbij aan miskramen, slechte 20 weken echo’s of andere complicaties later in de zwangerschap. Omdat ikzelf redelijk open ben over het verlies van Jonah valt me op hoeveel sterrenmama’s ik inmiddels al heb mogen ontmoeten. Onze kinderen hoeven niet vergeten of weggestopt te worden, of ze nu 8 weken of 38 weken oud waren.. <3

Volg je me al op Instagram, Facebook of Pinterest?