Zwanger na verlies

Eventjes geleden mocht ik het mooie nieuws al met je delen dat ik zwanger ben van ons tweede wondertje. Klik hier als je dat artikel terug wil lezen. Vandaag vertel ik wat meer over het eerste trimester en hoe het voor mij voelt om zwanger na verlies te zijn.

Pijnlijk, de zoveelste zwangerschapsaankondiging

Omdat ik in dit artikel veel van de lastige kanten belicht vind ik het belangrijk om in de eerste plaats te benadrukken hoe enorm dankbaar ik ben om opnieuw zwanger te mogen zijn en een vrolijk baby’tje te zien op de echo’s. Helaas weet ik uit ervaring dat dit alles zeker niet vanzelfsprekend is en weet ik ook hoe pijnlijk de zoveelste zwangerschapsaankondiging kan zijn. Stiekem vind ik het best lastig dat ikzelf nu degene ben die zo’n bericht plaatst en het raakt me dat ik daarmee andere vrouwen zo’n vervelend gevoel bezorg. Zeker omdat ik na het verlies van Jonah en door mijn endometriose blogs veel in contact ben met vrouwen voor wie het ook verre vanzelfsprekend is. Voor niemand is het vanzelfsprekend maar als jij tot deze groep behoort denk ik dat je wel weet wat ik hiermee bedoel te zeggen. Mocht je dit lezen en in zo’n proces zitten, ik hoop met heel mijn hart dat jouw tijd ook nog komt!!

Zwanger na verlies buitenwereld

Onze vrienden en familie wisten al een tijdje dat ik zwanger ben. Zeker omdat het allemaal erg medisch en spannend was vond ik het belangrijk ze in dit traject te betrekken. De enorme steun die ik krijg van de mensen dicht om me heen is dan ook ongelooflijk waardevol.

Toch merk ik dat het voor veel mensen ook erg lastig is allemaal. Daar waar bij Jonah de mensen euforisch reageerde met whatsapp berichten en op de stoep stonden met kaartjes en kleinigheidjes, daar bleef het nu de afgelopen maanden een heel stuk stiller.
Het is pijnlijk want je hebt eigenlijk steun nodig op deze lastige momenten maar hoe steun je iemand in zo’n situatie? Andersom zou ik het zelf ook lastig vinden, zelfs als ‘ervaringsdeskundige’.

In het ergste geval ben ik nu al over de helft dus het is best pijnlijk als anderen het omschrijven als een prille zwangerschap en terughoudend reageren. Het raakt me omdat het is alsof men roept: “fijn dat je weer zwanger bent Helen, nu eerst maar eens tot een mooi einde brengen, eerst zien dan geloven.”

Natuurlijk is het nog heel klein maar gevoelsmatig is dit kindje net zo welkom, net zo belangrijk en verdient het net zoveel aandacht als Jonah kreeg met dit termijn.
Gisteren zei ik nog tegen Twan dat het wondertje in mijn buik nu niet minder belangrijk is dan dat Jonah was omdat het nog klein is. Want andersom zal het namelijk ook niet boven Jonah uitgroeien. Het zijn allebei twee baby-tjes die in mijn buik hebben mogen groeien en waarvan ik mama ben.

Los van mijn verhaal delen hoop ik ook altijd iemand te kunnen helpen met mijn verhaal vandaar dat ik dit aspect benoem. Ik heb nagedacht wat ikzelf het fijnste heb gevonden de laatste tijd. Ik denk benoemen zoals het is. Behalve uiteraard gewoon te feliciteren zou ik ook aangeven dat je het reuze spannend vindt voor diegene en meeleeft tijdens deze spannende fase. Vooral de zwangerschap niet negeren omdat je het zo lastig vindt! Gewoon benoemen dat het lastig is en dat je niet weet wat te zeggen blijf ik sowieso in alle vergelijkbare situaties het beste advies vinden.

Maar eigenlijk hoort dit hierboven ook nog voor een groot stuk bij het verlies van Jonah merk ik. Ik heb het al vaker benoemd maar wanneer er iets zo ingrijpends gebeurt groei je toe naar mensen en zijn er ook veel die je al 1,5 jaar ontlopen omdat ze het lastig vinden. Ik kan helaas eerlijk tegen je zeggen dat ik het verlies van Jonah in dat opzicht ook erg eenzaam vind.
Helaas maken we het allemaal weleens mee dat iemand die je kent een dierbaren verliest. Hoe lastig contact zoeken soms ook kan zijn op zo’n moment, besef je dan eventjes dat voor degene die een geliefde moet missen het nog veel lastiger is.

Terug in de tijd, wat ging er mis tijdens de zwangerschap van Jonah?

Deze zwangerschap is tot op heden bijzonder spannend geweest en zal naarmate de weken vorderen steeds spannender worden. Ik weet namelijk al 1,5 jaar dat een volgende zwangerschap heel spannend ging zijn na het verlies van Jonah. Er waren destijds complicaties met met mijn baarmoederhals, ze vermoeden dat deze te vroeg is gaan inkorten waardoor ik vanaf 20 weken harde buiken kreeg, met 24+1 weeën kreeg en met 24+4 bevallen ben van Jonah. Bij een volgende zwangerschap werd me toen al verteld dat ik om de week cervix metingen zou krijgen om te kijken hoe lang de baarmoederhals is, zo nodig een cerclage (een soort hechting om de baarmoederhals heen) en daarnaast progesteron zodat de boel zo lang mogelijk rustig blijft.

Nu een hoog risico zwangerschap

Bij de eerste echo die we op 10 februari hadden, exact 1,5 jaar na de geboorte van Jonah, was het heel beladen om dit zelfde ziekenhuis binnen te lopen. Het ziekenhuis wat ons qua zorg omtrent Jonah voor ons gevoel in de steek had gelaten en waar ik Jonah in een kistje naar buiten heb gedragen. Ik hoopte dat enkel de weg er naartoe zo beladen zou zijn en ik na het zien van een kloppend hartje toch ook een klein beetje met een ander gevoel weg zou lopen.

Helaas was dit niet zo. We zagen het hartje mooi kloppen maar tijd om hier echt van te genieten was er niet echt, ze zag namelijk direct een grote cyste op mijn eierstok. Deze moesten we in de gaten houden want deze kon ervoor zorgen dat mijn eierstok ging draaien en af zou sterven. Sowieso wil je zoiets niet maar het zou óók niet zo prettig zijn voor de prille zwangerschap. Daarna volgde nog een gesprek over het behandelplan met betrekking tot mijn cervix. Ik zou metingen krijgen en vanaf week 14 starten met progesteron in de hoop dat ik dan minimaal 28 weken haal en hopelijk nog wat meer.

Nu wist ik wel dat het risico op nog een vroeggeboorte redelijk hoog is maar als je zo’n grote cyste ziet en letterlijk 28 weken hoort dan is dat toch wel heel pittig kan ik je vertellen. Bovenop het verlies van Jonah want een zwangerschap na verlies is sowieso heel anders. .

Ziekenhuis in, ziekenhuis uit

De weken die daarop volgde waren spannend, ik had en heb ongelooflijk veel afspraken staan. Groot pluspunt: ik zie de baby week voor week groeien op de echo’s! Dat zijn voor mij écht momentjes waar ik onwijs naar uitkijk en iedere keer weer dankbaar voor ben.
Ook volgde er het eerste trimester nog wat ritjes naar de spoed wegens bloedverlies en buikpijn. De cyste groeide tot 7x7cm en bij 10cm zou er een operatie volgen en tussen de 5cm en 10cm een spoed operatie bij directe pijnklachten. Gelukkig zit ik nu in het tweede trimester en lijkt de cyste kleiner en kleiner te worden dus de angst met betrekking tot mijn eierstok is gelukkig niet meer iets waar ik dagelijks voor vrees.

Inmiddels gestart met progesteron

Nu ik ruim 16 weken zwanger ben is het meest spannende trimester voor ons aangebroken, het tweede trimester waar het de vorige keer zo mis ging. Ik ben dus ook gestart met progesteron en heb helaas veel last van de bijwerkingen. Sinds ik gestart ben heb ik dagelijks migraine waardoor ik nog meer uit de running ben.
Ik kan/mag namelijk al niet zoveel omdat ik mijn buik ten alle tijden rustig moet houden. Zodra ik krampen krijg moet ik stoppen met wat ik doe. Dit komt er in de praktijk op neer dat ik echt heel weinig kan, een wandeling met Hope langer dan 15 minuten kan ik vergeten, net zoals een wandeling naar de supermarkt of eventjes fietsen om een pakketje naar de post e brengen. Ik ben dus eigenlijk alle dagen thuis en mijn wekelijkse uitje is er eentje naar het ziekenhuis voor een meting.
Ik lig dan ook nu steeds meer plat want ik krijg telkens te horen van artsen: “het is niet bewezen dat het helpt maar ook niet bewezen dat het niet helpt”. Dus liever neem ik het zeker voor het onzekere, ook omdat mijn buik dan het rustigst blijft.
Eindelijk begin ik wat minder misselijk te worden maar dit alles zorgt er wel voor dat veel dingen op een laag pitje stonden afgelopen tijd. Daarom komt er soms wat later of soms eventjes geen blog online.

Genieten, verwachting, verhoping

Alles wat ik in deze blogpost met je deel maakt de super liefdevolle en goedbedoelde woorden als: “geniet ervan!” bijzonder lastig. Want genieten van een zwangerschap is heel anders na verlies. Natuurlijk ben ik dolgelukkig dat zwanger zijn me opnieuw gegund is (!!!) maar echt genieten kan ik pas als ik een levend kindje in mijn armen kan houden en die ik mag zien opgroeien. De zorgen zijn nu te groot om écht te genieten. Zelf zeg ik ook niet dat ik in verwachting ben, ik verwacht namelijk niet een kindje zoals ik dat bij Jonah wel deed na het eerste trimester. Nu ben ik in verhoping zoals ik het zelf heb benoemd, ik hoop met heel mijn hart dat we het broertje of zusje van Jonah mogen zien opgroeien.

Het voelde voor mij incompleet om enkel het vrolijke artikel met de zwangerschapsaankondiging te delen. Alsof ik een hele hoop verborgen moet houden terwijl angst nou eenmaal erbij hoort als je zwanger bent na verlies. Uiteraard ben ik dankbaar en blij zwanger te mogen zijn en koester ik elke echo waarbij ik weer een vrolijk baby-tje zie bewegen! De eerste zachte bewegingen heb ik ook al mogen voelen en dat is ongelooflijk magisch! Maar graag neem ik je zo nu en dan ook wat dieper mee in dit spannende maar o zo bijzondere proces.

Volg je me al op Instagram, Facebook of Pinterest