Eerste jaardag Jonah

10/08/20 vandaag een jaar voorbij. Een heel jaar zonder jou maar boven alles ook een jaar mét jou. In alles zit je verweven, je bent een onderdeel van mij, van ons. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk, je in gedachte een kusje geef of we samen over je praten en dromen. Je zit in ons verweven, elke dag van ons leven.

Jaardag

Zelf vind ik jaardag een erg mooi woord. Ik spreek liever niet over sterfdag en een verjaardag is het ook niet. Voor mijn gevoel ligt jaardag hier ergens tussenin. Officieel is het “herdenkingsdag van een overledene, in het bijzonder één jaar na zijn overlijden”. Maar ook alle jaren die hierop zullen volgen blijft 10 augustus Jonah zijn jaardag voor ons.

Ergens voelt het alsof het jaar voorbij is gevlogen, ben je nu al een heel jaar niet meer bij ons?! Maar vaak genoeg voelt het ook als een leven lang geleden. Zeker als ik kijk hoe erg het mij heeft veranderd. Het heeft mij als persoon erg veranderd maar ook relaties met vrienden, familie en ook met Twan. Het voelt als één grote splitsing, dichter bij elkaar of verder van elkaar af. Dat het vooral veel dingen dichter bij elkaar heeft gebracht koester ik enorm.
Jonah heeft zoveel moois in ons leven gebracht. Hij bracht mij het allermooiste alleen dat maakt het (ook nu een jaar later) ook het meest verdrietigste.
Opmerkingen dat ik eroverheen moet zijn raken me nog steeds in het allerdiepste van mijn ziel. Nee overheen kom ik niet, verwerken ga ik het ook niet, het zit in alles verweven en dat wil ik ook niet veranderen. In ons leeft hij namelijk altijd nog een beetje voort.

Mensen vragen me nog weleens hoe we op de naam Jonah gekomen zijn en dat verhaal wil ik vandaag graag  met je delen.
Zijn voornaam is een anagram van Johan, de broer van mijn Opa waar mijn moeder naar vernoemd is. Hij sneuvelde in de oorlog en stierf net als Jonah veel te jong.
De achternaam heeft hij uiteraard van Twan en op deze manier gaven we hem een naam van onze beide families.
Na een vreselijke bevalling vol medische inschattingsfouten raakte ik in shock. Maar toen ze vroegen naar zijn naam waren we het er gelukkig direct over eens samen. Niet veel later werd ik naar de OK gebracht. Het was dan ook pas maanden (!) later toen ik mijn volledige naam voor iets moest opschrijven en ik me bewust realiseerde dat mijn eigen tweede naam ook Johanna is, ik ben namelijk ook vernoemd naar mijn moeder. Die realisatie kwam toevallig precies op een moment dat ik het even extra lastig had, dat was zo bijzonder. Zonder dat ik er bij stil heb gestaan is hij ook naar mij vernoemd.

Wat ik nog altijd erg moeilijk vind op gebied van rouw is dat ik niet alleen verdrietig ben om wat was voor onszelf maar vooral ook om wat had kunnen zijn. En dan bedoel ik Jonah zijn toekomst, alle avonturen die op hém hadden gewacht. Die toekomst moet je als ouder nooit zien stoppen, dat hoort niet. Dat doet me nog altijd het meeste verdriet zeker omdat Jonah een gezond baby’tje was en de oorzaak van de vroeggeboorte aan mijn lichaam lag. Dat voelt nog altijd onwijs oneerlijk naar hem toe.

De dag na zijn geboorte kwam Stichting Still foto’s maken van ons mooie gezinnetje. Deze moesten helaas in zwart wit (regel binnen de stichting die ik ook zeker begrijp) waardoor het beeld voor mij altijd erg hard is geweest. Begrijp me niet verkeerd, we hebben hele mooie foto’s van ze gekregen (!!!) maar onze gezinsfoto vond ik hard en pijnlijk.
Die foto straalde voor mijn gevoel het immense verlies uit, dat overschaduwde de herinnering aan de liefde tussen ons drietjes. Op zijn eerste jaardag wilde ik deze herinnering uit laten beelden zoals hij in mijn hoofd was/is.
Sinds Jonah zijn geboorte voelde ik een lijntje, een lijntje tussen ons drieën. Weet nog dat ik dat aan Twan vertelde toen Jonah nog bij ons thuis was, een lijn getekend door grote liefde en intens verdriet.
Voor altijd aan elkaar verbonden want hij maakte ons ouders. Deze liefde voel ik nog steeds ZO sterk.
Ik kreeg van Twan en onze families dan ook een prachtige ketting met onze voorletters, die symboliseert ook dat lijntje.

Maar vandaag wilde ik toch een nieuw beeld uit kunnen dragen. Nieuwe foto’s komen er nooit meer, dat blijf ik zo’n vreselijke gedachte vinden. Maar de lieve Janien van Lieverdanlief heeft middels een prachtige lijntekening deze scherpe foto tot een mooie zichtbare herinnering gemaakt. Zo hebben we vandaag toch weer een nieuwe foto voor mijn gevoel.
Een hele mooie van de lijn tussen ons drieën, de liefde tussen ons drieën. ♥️

Tot slot wil ik via deze weg ook iedereen bedanken. Alle steun van bekende en zeker ook onbekende mensen en stichtingen die we het afgelopen jaar hebben mogen ontvangen. Duizend maal dank.

Over de overige items op de foto’s
Zoals altijd verwerk ik graag allerlei persoonlijke elementen in mijn foto’s, uiteraard in deze een stuk meer dan normaal.
Het oude Zwitsal potje kreeg ik van mijn moeder, dit was mijn aller eerste zwangerschapscadeau. Deze heeft mijn oma bij haar gebruikt en zij later bij mij. 
De Jonah honden-beer zie je ook schitteren, iedereen in ons netwerk weet dat deze knuffel echt bij hem hoort. We hebben dan ook de nodige back-ups gekregen die de familie bij verschillende HEMA filialen is wezen halen nog voor de uitvaart. Ik kocht deze tijdens mijn zwangerschap, staat leuk op zijn kamertje dacht ik. Maar in de week dat hij bij ons was na zijn geboorte heeft deze knuffel de hele tijd bij hem gestaan, zodoende dat dit ook echt zijn knuffeltje werd.
Borduren zie je er ook in terug omdat het een rode draad was dit afgelopen jaar. Borduren helpt me zo vaak door moeilijke momenten heen, zo rustgevend om te doen. Het liefste maak ik echo’s, inmiddels hebben meerdere familieleden een Jonah-borduurwerkje thuis maar ik heb het ook al van andere babytjes mogen maken. (Mijn borduur account op Instagram: ultrasound.embroidery) 
De ketting van Vedder&Vedder met de drie letters: T J H, Twan Jonah Helen. Mijn meest favoriete sieraad; het lijntje tussen ons drieën.
Daarnaast zie je nog twee ringen waarbij de ene te maken heeft met mijn zwangerschap. De andere kreeg ik van Jonah en Twan samen vrij snel na de bevalling, hierin zit zijn geboortesteen. 
En tot slot de houten ster, dit is een houten puzzel die we van Stichting Isabel kregen voor Vaderdag.